AST 47 Yüksek Mi? Bir Laboratuvar Sonucunun Ardındaki Hikaye
Hayat bazen seni bir anda derin bir belirsizliğe düşürebilir. O gün sabah, içim sıkkındı. Kahvemi hazırlarken biraz huzursuz, biraz da yorgundum. Ama telefonumda gelen mesaj her şeyin dönüm noktası oldu: “AST 47 yüksek. Yarın tekrar bir test yapalım.” Sadece birkaç kelimeydi, ama içinde korkuyu, endişeyi, bilinmezliği barındırıyordu. O anda hissettiğim şeyi, hâlâ tam olarak tarif edemiyorum, ama eminim, bir şeyler değişmişti.
Bir Sonuç, Bir Duygu: Başlangıçta Ne Anlama Geliyor?
Birkaç gün önce bir sağlık kontrolünden geçmiş, rutin testler yaptırmıştım. Ama test sonuçlarını alırken, bir şeyler farklıydı. O kadar bekledim, öyle bir telaşla gittim ki, “Bir şey çıkmaz” diye düşünerek. Ama o yazı, o sayfa ve o cümle… “AST 47 yüksek mi?” Düşüncelerim bir anda karmaşaya dönüştü.
AST, yani aspartat aminotransferaz, karaciğerde bulunan bir enzim. Aslında bu tür testler çoğu zaman vücudumuzun normal işleyişini anlamamıza yardımcı olur. Ama işin içinde bir “yükseklik” olduğunda, işte o zaman kafa karıştırıcı hale gelir. Bir arkadaşımın “Bu kadar yüksek AST ne anlama gelir ki?” diye sormasıyla kafam iyice karıştı. Hani biraz daha aşina olduğumuz bir test olsa, belki her şey daha net olabilirdi. Ama bu? Bu, alışılmadık bir şeydi.
O Anki Duygular: Korku ve Endişe
İlk başta korktum. O kadar derin bir korkuydu ki, neredeyse nefes alamadığımı hissettim. Ailemle telefona bakarken, sadece iki kelime çıkabildi ağzımdan: “Yüksekmiş…” O an, saniyeler içinde her şey değişti. Aslında ne olduğunu bile anlamadan, endişe, korku ve panik tüm bedenimi sardı. Hani o “belki de her şey yolundadır” düşüncesini bir türlü kenara koyamıyorsunuz ya, işte öyle bir şeydi.
Kafamda geçen onca şeyi unutmam mümkün değil. Akşam yemeğinde annem bana “Her şey yolunda mı?” diye sorduğunda, sadece “Bilmiyorum” diyebildim. Ama bir şey vardı, bir umut… O kadar karışık duygunun içinde, belki de bilinçaltım bana “her şey yolunda olacak” diyordu. Kim bilir?
Bir Gün Sonra: Umut ve Yeniden Başlamak
Ertesi gün, beklediğim gün geldi. Test sonucunun açıklanacağı an, tekrar eski halime dönmem gerektiğini hissettim. O sabah tekrar hastaneye gitmek için hazırlık yaparken, “Eğer bu, gerçekten bir şeyse, ne yaparım?” sorusu kafamı kurcalıyordu. Ama bu kez hissettiğim şey korku değildi, biraz daha farklıydı… biraz daha iyimserdi.
Testin tekrar yapılacağı bilgisiyle beklemek zor, biliyorum. Ama bu bekleyiş bana farklı şeyler öğretti. Zihnimde hep “Bu belki de geçici bir şeydir” düşüncesiyle teselli buluyordum. Bu biraz da insanların yaşadıkları zorluklarla baş etme şekli gibiydi: Gerçekten korktuklarında, bir yandan da kalp atışları hızlanırken umutları da yanlarında taşırlardı.
Ve sonuç… Test sonucu alındı. İronik bir şekilde, hem biraz rahatlama hem de belirsizlik yine bir aradaydı. “AST 47 yüksek mi?” diye sorarak başlamak, şu an tam olarak anlamadığım bir yolculuğa çıkmama neden olmuştu.
Sonuç: Bazen En Yüksek Anlar, Bizi Gerçekten Yeniden Doğurur
AST değerim yüksek çıkmıştı, ama sonrasında açıklanan şeyler daha farklıydı. Bir testin sonucu her zaman yüksek çıkmayabilir, ama o sonucu kabullenmek ve ona göre hareket etmek önemli. Her ne kadar yüksek olsa da, bu beni yeni bir bakış açısına taşıdı.
Bir hastalık değil, sadece vücudumun bana “Dikkat et” dediği bir mesajdı. Bazen vücut, bize korku ve endişe yerine “Yavaşla” der. İşte o an, aslında bu test bir fırsat gibi geldi. Ne kadar endişelensem de, bir anlamda yeniden başlamak için bir fırsat.
O an hissettiklerimi kelimelere dökmek kolay değildi. Ama belki de bu yazı, o karmaşık duyguyu bir nebze olsun anlatır. Hayat böyle… Karşımıza bir şey çıkıyor, biz de o şeyin içinde kayboluyoruz. Ama sonunda her şeyin geçeceğine inanmak, zamanla yaşadığımız her şeyin ne kadar önemli olduğunu görmek, o anlarda bizim en büyük silahımız oluyor.
Her şeyin geride kaldığı bir dünyada, artık her anı biraz daha anlamlı ve biraz daha umutlu yaşıyorum. Ve belki de bu test, bana hayatın ne kadar kıymetli olduğunu gösterdi.